جلوه های جاودانگی نور در معماری و فرهنگ:ایران بررسی علمی و تاریخی

این پژوهش با هدف واکاوی نقش بنیادین نور در فرهنگ و معماری ایران به بررسی ابعاد،تاریخی علمی و نمادین این عنصر حیاتی می پردازد. نور در فرهنگ ایرانی فراتر از یک عامل روشنایی،صرف به عنوان نمادی از خرد حقیقت و معنویت، در آیینهای باستانی متون مذهبی و ادبیات عرفانی تجلی یافته است معماری سنتی،ایران با بهره گیری هوشمندانه از نور طبیعی نه تنها به ایجاد تعادل حرارتی و زیبایی بصری دست یافته بلکه فضاهای معنوی و روحانی را خلق نموده است. تکنیک های سنتی مانند استفاده از شیشه های رنگی روزنه های نورگیر مقرنس کاری و آینه کاری در بناهای تاریخی، گواهی بر درک عمیق معماران ایرانی از نور و تاثیر آن بر فضا است. این پژوهش با استفاده از روش تحقیق کیفی و تحلیل محتوا، نمونه های معماری سنتی و معاصر ایران را مورد بررسی قرار داده و نشان میدهد که چگونه میتوان با الهام از اصول سنتی، از نور طبیعی در راستای معماری پایدار و هماهنگ با طبیعت بهره برد. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که احیای تکنیکهای سنتی کنترل،نور میتواند به بهبود کیفیت فضاهای معماری و کاهش مصرف انرژی در ساختمانهای مدرن کمک شایانی نماید. در نهایت این مقاله بر اهمیت توجه به نور به عنوان عنصری کلیدی در طراحی معماری پایدار و خلق فضاهای معنادار و دلپذیر تاکید میکند.

کلیدواژه ها:

نور ، فرهنگ معماری ایرانی ، طراحی پایدار ، نمادگرایی ، نور طبیعی ، فضاهای مذهبی