ارزیابی پس از بهره برداری به عنوان ابزار بهبود کیفیت محیطی و مصرف انرژی در مدارس ابتدایی

این پژوهش به بررسی نقش ارزیابی پس از بهره برداری در بهبود کیفیت محیطی و کاهش مصرف انرژی در مدارس ابتدایی می پردازد. با مرور نظام مند ادبیات نظری و مطالعات پیشین، اهداف سطوح و ابزارهای مختلف POE معرفی شده و کاربردهای آن در محیطهای آموزشی تحلیل گردید. همچنین تاثیر ویژگیهای معماری طراحی فضایی، و سامانه های انرژی در مصرف انرژی مدارس بررسی و نمونه هایی از مطالعات شبیه سازی و میدانی مرور شد. نتایج نشان میدهد که POE میتواند با شناسایی شکاف میان طراحی و عملکرد، واقعی بستری برای ارتقای کیفیت معماری، افزایش رضایت کاربران و کاهش هزینه های انرژی فراهم آورد. در نهایت چالشها و فرصتهای پیاده سازی این رویکرد در مدارس ایران مطرح شده و پیشنهادهایی برای ادغام آن در فرآیند طراحی و مدیریت ساختمانها ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

ارزیابی پس از بهره برداری ، مصرف انرژی ، مدارس ابتدایی ، کیفیت محیطی ، طراحی معماری