نقش مصالح ساختمانی نوین در ارتقای حس تعلق به مدرسه در مناطق حاشیه نشین شهر تبریز: تحلیل کیفی از دیدگاه معلمان و والدین

هدف این تحقیق بررسی نقش مصالح ساختمانی نوین در ارتقای حس تعلق به مدرسه در مناطق حاشیه نشین شهر تبریز از دیدگاه معلمان و والدین است. پژوهش تلاش دارد مشخص سازد که چگونه ویژگیهای مصالح نوین می توانند بر کیفیت فضای آموزشی و در نتیجه احساس تعلق و مشارکت کاربران اصلی مدرسه تاثیرگذار باشند. مسئله اصلی تحقیق از آنجا ناشی می شود که در مناطق حاشیه نشین مدارس اغلب با فضاهای ناکارآمد و مصالح بی کیفیت مواجه اند که موجب تضعیف انگیزه، احساس امنیت و هویت دانش آموزان و والدین می شود. در عین حال نقش مصالح ساختمانی در شکل گیری پیوند عاطفی با مدرسه کمتر مورد توجه پژوهش ها قرار گرفته است. روش تحقیق این مطالعه کیفی بوده و با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و والدین مدارس حاشیه نشین تبریز انجام شده است. تحلیل داده ها با روش تحلیل مضمون صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد مصالح ساختمانی نوین از طریق بهبود زیبایی محیط، افزایش نور طبیعی، بهینه سازی دمای داخلی و ایجاد حس ایمنی نقش موثری در تقویت حس تعلق به مدرسه دارند. والدین و معلمان مدارس نوساز با مصالح مدرن را فضاهایی انگیزشی تر و انسانی تر ارزیابی کردند. نتیجه گیری اصلی آن است که انتخاب هوشمندانه مصالح می تواند به عنوان ابزاری راهبردی در بازآفرینی مدارس مناطق کم برخوردار مورد استفاده قرار گیرد. سهم کلیدی این تحقیق ارائه بینشی نو به تصمیم گیران معماری آموزشی برای بهبود عدالت فضایی در مدارس است. نوآوری تحقیق در تمرکز بین رشته ای بر معماری آموزش و روانشناسی محیطی از منظر کاربران حاشیه نشین نهفته است.

کلیدواژه ها:

معماری ، محیط ، مصالح ساختمانی نوین ، مدرسه ، حاشیه نشین شهر ، تبریز ، دیدگاه معلمان و والدین