بررسی تطبیقی معماری مناطق کوهستانی تالش و قفقاز

با توجه به اهمیت اقلیم در شکل گیری معماری بومی و توسعه پایدار این پژوهش به بررسی تطبیقی معماری بومی در دو منطقه کوهستانی تالش در شمال ایران و قفقاز می پردازد. طراحی اقلیمی به عنوان ابزاری موثر برای کاهش مصرف انرژی و ایجاد آسایش حرارتی، در هر دو منطقه نقش محوری دارد. در تالش، ساختار سکونتگاه ها با توجه به ویژگی های توپوگرافی و اقلیم متنوع کوهپایه ای، جلگه ای و کوهستانی شکل گرفته و عناصری چون ایوان، کرسی بلند و خانه باغ ها با مشارکت مردم بومی، بازتابی از تعامل فرهنگ و محیط است. در مقابل، سکونتگاه های قفقاز، به ویژه در گرجستان شرقی و کاراچای، در بستر دره های باریک و صعب العبور توسعه یافته اند و ساختارهایی چون قلعه های سنگی، برج های دفاعی و حیاط های سرپوشیده دارند که همسو با نیازهای دفاعی اقلیمی و جمعیتی منطقه شکل گرفته اند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و تطبیقی انجام شده و تفاوت ها و شباهت های کالبدی و اقلیمی سکونتگاه ها را تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد مستندنگاری این معماری ها می تواند در حفظ میراث بومی و بهبود کیفیت زندگی ساکنان نقش کلیدی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، اقلیم ، معماری قفقاز ، معماری تالش