بر فناوری های بازآفرینی معماری اسلامی در بافتهای شهری معاصر با تاکید نوین و رویکردهای زیست پایدار مطالعه موردی: منطقه ۱۲ تهران

در دوران معاصر که سرعت شهرنشینی و پیشرفت فناوری به صورت فزاینده گسترش یافته، بسیاری از بافتهای تاریخی شهری ایران دچار فروپاشی، کالبدی، عملکردی و هویتی شده اند. معماری اسلامی که روزگاری ساختار اصلی زیست شهری را در ایران شکل می داد، امروزه در بسیاری از پروژه های نوسازی و بازآفرینی جایگاهی ندارد. از سوی دیگر، دیگر فناوری های نوین در طراحی، ساخت و مدیریت شهری، فرصتی جدید برای ارتقاء کیفیت زیست محیطی، مصرف انرژی و عملکرد بناها فراهم کرده اند. هدف این پژوهش ارائه الگویی برای بازآفرینی معماری اسلامی در بافتهای شهری فرسوده با استفاده از ظرفیت های فناوری های نوین و اصول پایداری است. در این راستا، منطقه ۱۲ تهران به عنوان نمونه موردی انتخاب و با استفاده از روش های کیفی و میدانی تحلیل شده است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که می توان با بازخوانی مفاهیم معماری اسلامی و به کارگیری فناوری های معاصر، به الگویی از طراحی شهری دست یافت که همزمان اصالت، فرهنگی، عملکرد روزآمد و پایداری محیطی را در بر گیرد.

کلیدواژه ها:

معماری ، اسلامی ، بازآفرینی شهری ، فناوری نوین ، توسعه پایدار ، منطقه ۱۲ تهران ، بافت تاریخی