بازخوانی آموزش معماری در ایران به سوی یک پداگوژی مبتنی بر ارزشهای ملی

این مقاله به واکاوی گسست عمیق میان معماری معاصر ایران و ارزشهای فرهنگی ملی می پردازد و ریشه های این بحران را در فلسفه و ساختار نظام آموزش معماری کشور جستجو می کند. پژوهش حاضر با تکیه بر یک رویکرد کیفی و تحلیلی، بر این فرضیه استوار است که نظام آموزشی فعلی با اولویت دادن به دانش انتزاعی و جهان شمول، معمارانی را پرورش می دهد که فاقد ابزارهای مفهومی و مهارتی لازم برای درگیری خلاقانه و انتقادی با زمینه های "فرهنگی، تاریخی و اقلیمی" خود هستند. این پژوهش از طریق تحلیل سه گانه مبانی نظری پدیدارشناسی، منطقه گرایی انتقادی، اسناد آموزشی، سرفصل های دروس و مطالعات موردی آثار معماری یک چرخه معیوب را شناسایی می کند که در آن آموزش بی مکان به حرفه بیریشه و در نهایت به محیط ساخته شده بیگانه با هویت ملی منجر می شود. در پایان مقاله با ارائه یک چارچوب پیشنهادی در سه سطح "بینشی"، "دانشی" و "مهارتی"، راهکارهایی عملی برای بازنگری در پداگوژی معماری ارائه می دهد تا تربیت معماران زمینه گرا از یک استثنا به یک قاعده تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

آموزش معماری ، پداگوژی ارزشهای ملی ، پدیدارشناسی آموزش