از آستانه تا ادراک؛ تحلیل خوانایی فضاهای بیوفیلیک کودک محور در معماری پایدار با رویکرد پدیدارشناسی و منطق فازی

معماری بیوفیلیک به عنوان رویکردی نوین در طراحی فضاهای معماری تاکید بر پیوند عمیق انسان با طبیعت دارد و به ویژه در محیطهای کودک محور نقش کلیدی در ارتقای سلامت روانی، افزایش رفاه و بهبود تجربه زیسته کودکان ایفا می کند. این پژوهش با هدف تحلیل خوانایی فضاهای بیوفیلیک کودک محور در چارچوب معماری پایدار، رویکردی ترکیبی از پدیدارشناسی و منطق فازی را به کار گرفته است. روش تحقیق شامل تحلیل کیفی با تمرکز بر تجربه زیسته و ادراک بدنمند کودکان از فضا و استفاده از منطق فازی برای مدل سازی کمی پیچیدگی ها و عدم قطعیت های ادراک فضایی است. یافته ها حاکی از آن است که فضاهای بیوفیلیک با خوانایی فضایی بالا نه تنها جهت یابی و درک محیط را برای کودکان تسهیل می کند، بلکه باعث افزایش آرامش روانی، تقویت تعاملات اجتماعی و ارتقای کیفیت تجربه زیسته آنان می شود. این امر از طریق به کارگیری عناصر طبیعی، نشانه های بصری واضح و ساختار فضایی منظم حاصل شده است. مطالعه حاضر چارچوبی علمی و کاربردی برای طراحی فضاهای کودک محور ارائه می دهد که می تواند در توسعه معماری پایدار، حفظ منابع طبیعی و ارتقای سلامت روانی کودکان نقش مهمی ایفا کند. همچنین ترکیب رویکردهای فلسفی و کمی، امکان تعمیق فهم از پیچیدگی های ادراک فضایی کودکانه را فراهم ساخته است. این پژوهش پیشنهاد می کند که در طراحی های آتی، توجه ویژه ای به خوانایی فضایی و تلفیق نشانه های متناسب با ادراک کودکان، استفاده از مصالح و رنگ های طبیعی و متنوع و بهره گیری از فناوری های نوین برای ارتقای کیفیت محیطی صورت پذیرد.

کلیدواژه ها:

معماری بیوفیلیک ، کودک محور ، خوانایی ، فضا ، پدیدارشناسی ، منطق فازی ، معماری پایدار