جو فضایی و ادراک بدنمند کودک در معماری درمانی

تجربه ی درمان در فضاهای کلینیکی برای کودک تنها محدود به عملکرد پزشکی نیست بلکه عمیقا با احساسات ادراک بدنمند و کیفیت جو فضایی پیوند دارد. این پژوهش با رویکردی پدیدارشناسانه و تمرکز بر ادراک سوبژکتیو و بدن مندی، به تحلیل تجارب زیسته ی کودکان در مواجهه با فضاهای درمانی معاصر میپردازد. هدف بازخوانی جو فضایی در معماری کلینیکهای دندان پزشکی از منظر حس برانگیزی خاطره، پذیری خیال انگیزی و کیفیت ارتباط پذیری فضا با بدن کودک است. نظریات مرلو پونتی هوسرل و گاستون باشلار به عنوان چارچوب مفهومی مورد استفاده قرار گرفته اند. مطالعه ی تطبیقی چند نمونه موردی از کلینیکهای نوآورانه دندان پزشکی کودک در کشورهای مختلف سعی شده است تفاوتهای تجربه ی فضایی و تاثیر طراحی محیطی در کاهش یا افزایش اضطراب کودک تحلیل شود. یافته ها نشان میدهند که مولفه هایی همچون، رنگ، نور، متریالهای حسی حضور، بازی فرمهای دعوتگر، و روایت مندی فضایی نقش بسزایی در شکل گیری جو فضا و تجربه ی بدنمند کودک ایفا میکنند. این مطالعه بر ضرورت طراحی فضاهای درمانی با رویکردی انسان محور و کودک مدار تاکید دارد؛ فضاهایی که نه تنها کارکرد درمانی بلکه قابلیت همدلانه بودن و همراهی با روان کودک را دارا باشند. جو فضایی، ادراک بدن مند معماری درمانی کلینیک دندان پزشکی پدیدارشناسی، تجربه زیسته.

کلیدواژه ها:

جو فضایی ، ادراک بدنمند ، معماری درمانی ، کلینیک دندان پزشکی ، پدیدارشناسی