فرایند معناپردازی در معماری: مطالعه موردی مقبره الشعرای تبریز

معماری زبان بی واژه ای برای بیان مفاهیم، فرهنگی، اجتماعی و تاریخی است. یادمانها نقش مهمی در انتقال معنا و مفاهیم فرهنگی ایفا می کنند و به عنوان نمادهایی زنده، حافظ و بازتاب دهنده ارزش ها، تاریخ و هویت یک جامعه محسوب می شوند. مقبره الشعرای تبریز به عنوان بنایی نمادین در شهر تبریز بستری برای معناپردازی چندلایه در گذر زمان بوده است. این پژوهش با بهره گیری از رویکرد کیفی تفسیری و روش تحلیل محتوای تاریخی فرمی، به بررسی فرایند معناپردازی این اثر معماری پرداخته و نشان می دهد چگونه فرم و عملکرد در تعامل با تحولات اجتماعی بستر خلق معانی نوین را فراهم می کنند. یافته ها بیانگر آن است که مقبره الشعرا نه تنها حاصل نیت طراحانه معمار است، بلکه در تجربه زیسته مردم و تاریخ لایه های متعددی از معنا را بازتولید می کند.

کلیدواژه ها:

فرایند معناپردازی ، مقبره الشعرا ، معنا ، معماری