از انزوا تا استقبال؛ آفرینش فضای بینابینی با رویکرد ارتقای تعاملات اجتماعی

درک فضای معماری و تاثیر آن بر افراد، موضوع بحث گسترده ای بوده که براهمیت تجربیات خاص افراد تاکید دارد. در این زمینه، مطالعه روانشناسی معماری برای درک چگونگی رفتار افراد در محیطهای فضایی خاص ضروری است. به گفته ون، مانند فضای آستانه ای، فضایی انتقالی است که هویت را زیر سوال می برد و امکان تغییر در افکار و احساسات انسان را فراهم می کند. این فضا دارای ویژگی هایی است که می تواند بر احساسات و افکار انسانها تاثیر بگذارد. فضاهای آستانه ای را می توان در زمینههای مختلفی مانند عبادتگاهها، مراکز خرید یا حتی داخل ساختمانهای در حال بازسازی یافت. این فضا اغلب احساس ترس، اضطراب یا حتی شادی را در ادراکات انسان ایجاد می کند. روش انجام این پژوهش از طریق بررسی نمونه های موردی مرتبط با آستانهها و همچنین مصاحبه و پرسشنامه می باشد. در چارچوب این تحقیق نظریه روانشناختی بیگانگی مارکس برای درک چگونگی تاثیر احساسات فرد نسبت به فضای آستانه ای مرتبط است. مفاهیم بیگانگی و احساس بیگانگی به بیان احساسات شخصی در مورد تجربیات در فضای آستانه ای کمک میکنند. این نظریه همچنین می تواند به درک چگونگی واکنش افراد به احساس بیگانگی در موقعیتهای ناآشنا مانند فضاهای آستانه ای کمک کند. فرد ممکن است به دنبال راههایی برای کاهش احساس بیگانگی از جمله جستجوی حمایت از دیگران یا کشف بیشتر در مورد فضای آستانه ای باشد. بنابراین فضای بینابین به دلیل ویژگی پویایی و انعطاف پذیری بالای خود همچون غشاء سلول وظیفه، دریافت تفسیر، تغییر، تبدیل و تحول داده ها را دارد. در حرکتی چرخشی فضای بینابین با بهره گیری از مبانی و اصول حاکم بر روابط، فضایی بر چگونگی سازماندهی فضائی مجموعه ها موثر میباشد. این پژوهش در صدد کشف راهکارهای عملی برای جذب حضور فعال و تبدیل فضاهای بینابینی بی روح به کانون های اجتماعی و پرشور در جامعه می باشد.

کلیدواژه ها:

فضای بینابینی ، تعاملات اجتماعی ، محیط کار