معماری بومی به مثابه تجلی زمینه پیوند هویت فرهنگی

در دوران معاصر که معماری اغلب به سمت الگوهای جهانی بیریشه و یکسان ساز میل می کند، بازگشت به زمینه های بومی و فرهنگی به عنوان راهکاری برای احیای هویت فضایی ضرورتی انکارناپذیر است. معماری بومی به عنوان تجلی زمینه، برخاسته از بستر فرهنگی اجتماعی و اقلیمی جوامع محلی است و دربرگیرنده مفاهیمی چون حس مکان، تعلق، زیبایی شناسی بومی و تداوم فرهنگی می باشد. این مقاله با هدف تحلیل مفهومی معماری بومی از منظر زمینه گرایی تلاش دارد پیوندهای میان فرهنگ، هویت و فضا را واکاوی کند و نشان دهد که چگونه فضاهای سنتی در بستر خود معنا یافته اند. روش تحقیق به شیوه تحلیلی کتابخانه ای بوده و با بررسی متون نظری و تحلیل تطبیقی به تبیین عناصر مولد معماری بومی و نقش آنها در ایجاد فضاهای معنادار می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که درک عمیق زمینه نه تنها در حفظ اصالت معماری موثر است بلکه می تواند الهام بخش طراحی معاصر بر پایه هویت و پایداری فرهنگی باشد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، زمینه گرایی ، هویت ، فرهنگ