الگوی طراحی فضاهای یادگیری مبتنی بر نیازهای روانشناختی دانش آموزان در محیطهای آموزشی

این مطالعه تاثیر طراحی فضاهای یادگیری بر نیازهای روان شناختی دانش آموزان خودمختاری، شایستگی و ارتباط را بر اساس نظریه خودتعیین گری (SDT) بررسی کرد تا مشخص کند چگونه محیط های فیزیکی می توانند نتایج آموزشی را بهینه کنند. با استفاده از یک رویکرد ترکیبی کیفی و کمی، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند با ۶۰ دانش آموز و ۲۰ معلم، مشاهدات کلاس درس در ۱۵ مکان و نظرسنجی های معتبر مانند پرسشنامه فرسودگی تحصیلی مازلاخ و مقیاس ترجیحات محیط یادگیری از ۳۰۰ دانش آموز در موسسات آموزشی شهری و روستایی ایران جمع آوری شدند. تحلیل ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS برای آمار کمی و NVivo برای کدگذاری موضوعی انجام شد. یافته ها نشان داد که فضاهای یادگیری با چیدمان های انعطاف پذیر، دسترسی به منابع و مناطق همکاری به طور قابل توجهی، انگیزه مشارکت و بهزیستی دانش آموزان را افزایش می دهند، به طوری که ۸۵% شرکت کنندگان نتایج روان شناختی مثبتی گزارش کردند و نمرات مشارکت به طور آماری بهبود یافت. به طور خاص، چیدمان های انعطاف پذیر خودمختاری را تقویت کردند (۸۲% دانش آموزان احساس کنترل بیشتری گزارش کردند)، ایستگاه های مجهز به فناوری شایستگی را افزایش دادند (بهبود نمرات شایستگی درک شده) و مناطق مشترک ارتباط اجتماعی را تقویت کردند (۷۰% دانش آموزان روابط قوی تری گزارش کردند). این مطالعه یک مدل طراحی جامع را پیشنهاد می دهد که اصول روان شناختی را با معماری آموزشی ادغام می کند و پیامدهای مهمی برای سیاست گذاری و طراحی فضاهای یادگیری فراگیر و مبتنی بر شواهد ارائه می دهد. اگرچه تحقیقات طولی و معیارهای عینی برای اعتبارسنجی بیشتر مورد نیاز است.

کلیدواژه ها:

طراحی فضای یادگیری ، نیازهای روان شناختی ، نظریه خود تعیین گری ، محیط آموزشی ، مشارکت دانش آموزان