تحلیل عملکرد بادگیر معکوس در اقلیم گرم و خشک اسلامشهر

این مقاله می پردازد به بررسی بادگیر معکوس به عنوان یک سیستم پایدار و هماهنگ با طبیعت که ریشه دار در معماری اسلامی ایرانی دارد و امکان تطبیق آن با سازه های امروزی و امکان تلفیق آن با فناوریهای نوین را تحلیل میکند و همچنین به بهروری از یک سیستم سنتی در عصر مدرن معماری که بیان کننده « اثر هنری عملکردی » است میپردازد، این تحقیق به بررسی اصول طراحی پایدار در معماری فضاهای آموزشی با تمرکز بر طراحی دانشکده هنر و معماری در اقلیم گرم و خشک اسلامشهر می پردازد. این مطالعه با روش توصفی تحلیلی و استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. بررسی ها منجر به این نتیجه شد که تلفیق راهکار های غیر فعال خنک کننده همچون بادگیر معکوس راهکاری نوآورانه برای بهینه سازی مصرف انرژی در فضاهای آموزشی است. اصول این طراحی پایدار موجب به ۳۵ کاهش در مصرف انرژی ساختمان و بهبود آسایش حرارتی میشود و همچنین استفاده از مصالح بومی و سیستم تهویه طبیعی باعث بهبود شاخص آسایش حرارتی در فضاهای آموزشی می.شود این راهکار همراستا با فناوریهای نوین مانند پنلهای خورشیدی و تکنولوژی کارآمدتر و بهینه تر بشود. بادگیرها به عنوان یک عنصر هوشمند در معماری سنتی ایران هستند.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، بادگیر معکوس ، اقلیم گرم و خشک ، طراحی فضای آموزشی