چشم انداز آموزشهای میان رشته ای در معماری و طراحی

رویکردهای میان رشتهای دیگر امری اختیاری نیستند بلکه پارادایمی بنیادین برای آموزش معماری و طراحی در قرن بیست و یکم محسوب میشوند. چالشهای پیچیده ی معاصر ذاز جمله تغییرات اقلیمی، نابرابری اجتماعی و تحول دیجیتال نیازمند راه حلهایی یکپارچه هستند که از مرزهای یک رشته واحد فراتر میروند. این مقاله به طور نظام مند حوزه های کلیدی میان رشته ای و ضروری برای آموزش نوین را شناسایی و دسته بندی می کند. این حوزهها طیف گسترده ای را در بر میگیرند و بینشهایی از روانشناسی و علوم اعصاب، پایداری و علوم محیط زیست، طراحی محاسباتی و هوش مصنوعی، جامعه شناسی و مردم شناسی، و مدیریت کسب و کار را شامل می شوند. برای هر حوزه، چارچوب مفهومی آن تشریح شده و کاربردهای عملی آن در حرفه ی معماری، از طراحی مبتنی بر شواهد تا نگهداری پیشبینانه، بحث شده است. این مقاله در پایان با شناسایی موانع، نهادی مانند اعتبار سنجی و ساختارهای مجزای دانشکده ای تغییراتی نظام مند از جمله «برنامه ی درسی مارپیچ» و «مدلهای ارزیابی انعطاف پذیر» را پیشنهاد میدهد. هدف نهایی، پرورش معماران به عنوان نوآوران تاب آور، حل کنندگان اخلاق مدار مسائل و رهبرانی است که قادر به خلق محیطهای ساخته شده ی عادلانه تر، پایدارتر کارآمدتر و پاسخگوتر باشند؛ متخصصینی که آماده برای تغییرات فناورانه و اجتماعی آینده باشند.

کلیدواژه ها:

معماری ، طراحی تفکر ، طراحی تفکر ، معماری آموزش تفکر میان رشته ای