معماری بیوفیلیک در متاورس: پلی میان طبیعت و فضای مجازی

با گسترش روزافزون متاورس و افزایش حضور انسان ها در فضاهای مجازی، یکی از چالش های اساسی طراحی در این محیط ها، تجربه ای بی روح، گسسته از طبیعت و فاقد کیفیت انسانی است. معماری بیوفیلیک، که بر پیوند میان انسان و طبیعت تاکید دارد، می تواند پاسخی موثر برای ارتقای کیفیت فضایی در محیط های متاورسی باشد. این پژوهش با هدف بررسی نقش معماری بیوفیلیک در بهبود تجربه کاربری در متاورس انجام شده است. اهداف اصلی شامل: تحلیل تاثیر عناصر طبیعی در فضاهای دیجیتال بر احساس حضور، آرامش و اتصال به طبیعت و همچنین بررسی قابلیت متاورس به عنوان بستری برای آزمون و بازنگری طراحی های معمارانه پیش از اجرا در دنیای واقعی است. روش تحقیق این پژوهش، تحلیل محتوای کیفی توصیفی با رویکرد اسنادی است و داده ها از مقالات علمی و منابع کتابخانه ای مرتبط با موضوع استخراج و بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهند که تلفیق هرچند محدود عناصر بیوفیلیک در طراحی فضاهای متاورس می تواند منجر به افزایش آرامش ذهنی، احساس حضور عمیق تر و ایجاد ارتباط احساسی قوی تری با فضا شود. همچنین، معماران از متاورس به عنوان محیطی آزمایشگاهی برای بررسی، اصلاح و توسعه طرح های خود پیش از اجرای فیزیکی بهره می برند. نتایج این تحقیق نشان می دهد که معماری بیوفیلیک می تواند به شکل موثری در «انسانی سازی» فضاهای متاورسی نقش ایفا کند و نوعی پل حسی و ادراکی میان فضای مجازی و طبیعت واقعی ایجاد کند. در نتیجه، طراحی بیوفیلیک نه تنها در محیط های فیزیکی بلکه در فضاهای دیجیتال نیز ابزاری موثر برای ارتقای تجربه کاربری و سلامت روانی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

متاورس معماری ، بیوفیلیک ، معماری بیوفیلیک در متاورس ، طراحی دیجیتال ، طبیعت مجازی