ارزیابی بافتهای تاریخی معماری در ارتباطات اجتماعی محلات نمونه موردی: امام زاده ینگی

بافتهای تاریخی همواره نقش مهمی در شکل گیری هویت اجتماعی و فرهنگی محلات ایفا کرده اند. این پژوهش با تمرکز بر روستای ینگی امام، به بررسی تاثیر معماری و عناصر تاریخی این بافت بر روابط اجتماعی ساکنان می پردازد. در گذشته، فضاهایی مانند امام زاده، کاروانسرا و کوچه های سنتی بستر ارتباطات انسانی و تعاملات روزمره مردم بوده اند. اما در سالهای اخیر، تغییرات کالبدی و فرهنگی باعث کمرنگ شدن این روابط شده است. روش تحقیق کیفی و توصیفی بوده و داده ها از منابع کتابخانه ای، میدانی و خبرگزاری ها گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد استفاده دوباره از فضاهای تاریخی برای فعالیت های جمعی می تواند به احیای هویت اجتماعی و تقویت ارتباطات میان ساکنان کمک کند. مقدمه مفهوم بافت در معماری فراتر از ساختارهای کالبدی شامل روابط انسانی، رفتارهای اجتماعی و حافظه تاریخی فضاها نیز می شود. در بسیاری از سکونتگاه های سنتی، عناصر معماری نه تنها پاسخگوی نیازهای عملکردی بوده اند، بلکه بستر تعاملات اجتماعی و تقویت حس تعلق میان ساکنان را نیز فراهم کرده اند. روستای ینگی، امام به عنوان نمونه ای از بافت تاریخی زنده، دارای عناصر ارزشمندی همچون کاروانسرا امام زاده و خانه های روستایی سنتی است. این فضاها در گذشته نقش مهمی در شکل گیری روابط انسانی ایفا می کردند اما امروزه با ورود سبک های نوین، زندگی توسعه نامتوازن و بازسازی های بدون توجه به زمینه تاریخی، این پیوندهای اجتماعی دچار ضعف شده اند. پرسش اصلی این پژوهش آن است که بافت تاریخی روستای ینگی امام چه نقشی در روابط اجتماعی ساکنان داشته و این روابط در سالهای اخیر چه تغییراتی کرده اند؟ این تحقیق به روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع مکتوب، مشاهدات میدانی و داده های معتبر انجام شده است هدف اصلی ارائه راهکارهایی برای حفظ پیوند میان بافت تاریخی و تعاملات اجتماعی در راستای پایداری فرهنگی محله است.

کلیدواژه ها:

بافت تاریخی ، ارتباطات اجتماعی ، معماری ، محله های روستایی ، امام ینگی ، هویت ، فرهنگی ، کاروانسرای ینگی امام