مدیریت و سیاست گذاری بر فضاهای معماری و سیرکولاسیون

در عصر کنونی طراحی فضاهای معماری تنها به جنبه های زیبایی شناسی یا عملکردی محدود نمی شود بلکه در چارچوب نظام های مدیریتی و سیاست گذاری فضایی معنا می یابد. سیرکولاسیون گردش فضایی به عنوان یکی از ارکان طراحی معمارانه، در تعامل مستقیم با کیفیت فضا، امنیت، دسترسی پذیری و تجربه انسانی است. مدیریت و سیاست گذاری بر فضاهای معماری به ویژه در نحوه هدایت سیرکولاسیون (گردش افراد و جریان ها) نقش کلیدی در کیفیت عملکرد فضاهای عمومی و خصوصی ایفا می کند. این مقاله با تمرکز بر مفهوم سیرکولاسیون در معماری به بررسی نحوه اعمال سیاست ها و تصمیم گیری ها در طراحی، بهره برداری و مدیریت فضا می پردازد. با تحلیل مبانی نظری و نمونه های پیشین، هدف اصلی این تحقیق ارائه راهکارهایی برای بهینه سازی بهره برداری از فضاهای معماری است که موجب افزایش کارایی و ارتقاء تجربه کاربران می گردد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی و گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها حاکی از آن است که مدیریت مبتنی بر داده، مشارکت ذینفعان و سیاست گذاری چندلایه می تواند موجب ارتقاء بهره وری فضا و بهبود تجربه کاربران شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، فضایی ، سیاست گذاری ، معماری ، سیرکولاسیون ، طراحی شهری ، فضاهای عمومی ، دانشگاه هنر اسلامی تبریز