مقایسه تطبیقی معماری بومی و معماری پایدار با هدف اشاعه معماری بومی

چند دهه از مطرح شدن فواید و احیا معماری پایدار و بومی می گذرد و راهکارهای بسیاری توسط آن ها برای حل بحران های معاصر ارائه شده است ولی همچنان مشکلاتی در سر راه ایجاد معماری پایدار و بازگشت معماری بومی وجود دارد. به نظر می رسد که با رفع موانع از طریق توجه به ارزش ها و ویژگی های معماری بومی می توان آن را اشاعه داد چرا که با توجه به آثار معماری بومی و مستندات کتابخانه ای و نظریه پردازان این بناها در زمان و مکان خود به خوبی با اهداف رویکرد پایداری مطابقت می کردند و باعث حفظ محیط زیست و زیبایی بنا برای جذب توریست می شدند. تلاش های صورت گرفته در معماری پایدار و بازگشت به تکنولوژی های نسبتا بدوی مانند خاک و الگوهای سکونتگاهی شبه بومی روستاهای اکولوژیک باعث حفظ محیط زیست می شود. رویکرد معماری پایدار نیازمند بسترسازی بومی مناسب می باشد ولی خط مشی های سنتی که منجر به ایجاد سرپناه هایی شده اند که در طی قرن ها پایدار بوده اند امروزه از عهده نیازها و منابع موجود زمان حال بر نمی آیند. بنابراین در اینجا منظور از توجه به ویژگی های بومی توجه به ارزش های آن می باشد. معماری بومی و معماری پایدار در بسیاری از جنبه ها با هم همپوشانی دارند. معماری بومی با توجه به عوامل محیطی و فرهنگ محلی، می تواند به ایجاد بناهایی پایدار کمک کند. معماری پایدار، نیز با استفاده از فناوری ها و مصالح پایدار می تواند به ایجاد بناهایی با کارایی بالا و کمترین آسیب به محیط زیست کمک کند. در این مقاله هدف تبیین ماهیت معماری بومی، تعاریف و رویکردهای مختلف به این نوع از معماری مطرح و در مدل های ساختاری قرار می گیرند. پس از آن و در ادامه معماری بومی در قبال این ساختار مورد سنجش قرار می گیرد و رابطه ی آن با توسعه پایدار بررسی می شود و به اهمیت اشاعه ی معماری بومی و پایدار می پردازیم. روش این پژوهش مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، مقالات نشریه های معتبر و نظریه پردازان است و رویکردی توصیفی دارد. در این مقاله به این سوال که آیا می توان با طراحی پایدار هم زمان نیازهای اساسی سطح زندگی انسان ها را تامین کرد و در عین حال اکوسیستم را حفظ کرد؟ می پردازیم.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، معماری پایدار ، معماری سنتی ، طبیعت ، طراحی پایدار ، الگوهای معماری