راهکارهای معماری با هدف توسعه پایدار منطقه بر بستر پارکهای علم و فناوری

در عصر حاضر، توسعه فناوری و نوآوری نقش بی بدیلی در رشد جوامع و ارتقای سطح زندگی ایفا می کند. یکی از مهمترین ابزارهای تحقق این امر پارکهای علم و فناوری هستند که به عنوان پل ارتباطی میان دانشگاه و صنعت نقش ایفا کرده و بستری برای انتقال دانش فناوری و تجاری سازی پژوهش ها فراهم می آورند. با توجه به نیاز اجتماع جوان و فعال ایران و ظرفیت های مادی و غیرمادی کشور، ایجاد پارکهای علم و فناوری زمینه ای برای توسعه ی دانش بنیان و حرکت به سمت اقتصاد غیرنفتی فراهم می نماید. این پژوهش با تمرکز بر معماری زمینه گرا در طراحی پارکهای علم و فناوری شهر اصفهان با هدف تحلیل تاثیر راهبردهای معماری در تقویت ارتباط دانشگاه و صنعت و تامین توسعه پایدار منطقه ای صورت گرفته است. روش تحقیق بر مبنای مطالعات کتابخانه ای، اسناد رسمی و تحقیقات میدانی، پرسشنامه و مصاحبه با ذینفعان پایه گذاری شده و از تحلیل مقایسه ای نمونه های داخلی و خارجی بهره برده است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که موفقیت پارکهای علم و فناوری، علاوه بر الگوهای مدیریتی و زیرساخت های فناورانه، به معماری زمینه گرا، توجه به نیازهای فرهنگی اجتماعی و اقلیمی، همجواری با مراکز پژوهشی و شبکه های خدماتی وابسته است. طراحی زمینه محور می تواند ضمن ارتقای حس تعلق مکانی، کارایی پایداری و رضایت استفاده کنندگان را افزایش دهد. بهره گیری از تجربیات نمونه های موفق داخلی و بین المللی و تدوین راهبردهای بومی شده زمینه ساز شکل گیری پارکهای علم و فناوری اثربخش و پایدار خواهد بود و می تواند منجر به تسریع رشد اقتصاد دانش بنیان، تقویت اشتغال و افزایش کیفیت زندگی در منطقه گردد.

کلیدواژه ها:

پارکهای علم و فناوری ، دانشگاه و صنعت ، زمینه گرایی ، توسعه پایدار ، معماری بومی ، شهر اصفهان