بررسی نقش نورپردازی محیطی در شکل گیری حس تعلق به مکان در فضاهای شهری

این پژوهش با هدف تبیین نقش نورپردازی مصنوعی در تقویت حس تعلق به مکان در فضاهای شهری انجام شده است. در راستای پاسخ به این پرسش که چگونه نورپردازی می تواند بر تجربه فضایی و پیوند عاطفی انسان با محیط شهری تاثیر بگذارد، رویکردی کیفی با ماهیت اکتشافی و کاربردی اتخاذ شده است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل محتوای منابع نظری و اسنادی با تمرکز بر مفاهیم بنیادینی چون حس تعلق به مکان، اتمسفر شهری، مناظر شهری، نوری مکان سازی و هویت فضایی بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهند که نور می تواند از طریق خلق اتمسفر، فعال سازی حافظه جمعی و بازنمایی هویت مکان به شکل گیری و تقویت حس تعلق کمک کند. همچنین تاکید شده است که نقش نور در این فرآیند نه فقط در نتیجه نهایی بلکه در چگونگی اجرای طراحی نیز نهفته است. نورپردازی زمانی موثر واقع می شود که طراحی آن معنادار، زمینه محور، منحصر به فرد و در تعامل با کاربران باشد. در پایان، مجموعه ای از اصول طراحی به منظور بهره گیری هدفمند از نور در ارتقاء کیفیت فضایی و تقویت پیوندهای اجتماعی در فضاهای عمومی شهری ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

نورپردازی محیطی ، حس تعلق به مکان ، فضاهای شهری ، مکان سازی ، اتمسفر شهری