اصول معماری سنتی، ایران: الگوهای پایدار برای آینده

این مقاله به بررسی اصول بنیادین معماری سنتی ایران می پردازد و ضمن توصیف ویژگی های بارز آن، به ریشه های عمیق پایداری در این الگوها می پردازد. معماری سنتی ایران با بهره گیری هوشمندانه از مصالح بومی، طراحی اقلیمی متناسب با شرایط گوناگون آب و هوایی و توجه به ارزش های فرهنگی و اجتماعی، نمونه های درخشانی از ساخت و ساز پایدار را به نمایش می گذارد. این پژوهش ضمن تحلیل عناصر کلیدی همچون حیاط مرکزی، بادگیر، آب انبار و دیگر تدابیر معمارانه، نشان می دهد که چگونه این اصول می توانند الهام بخش رویکردهای نوین در معماری معاصر و پاسخگویی به چالش های زیست محیطی پیش رو باشند. هدف این مقاله تبیین ظرفیت های بالقوه معماری سنتی ایران به عنوان الگویی پایدار برای آینده و احیای این میراث ارزشمند در ساخت و سازهای امروزی است.

کلیدواژه ها:

معماری سنتی ایران ، پایداری ، آینده