امکان سنجی استفاده از سامانه های سرمایش غیر فعال در طراحی اقامتگاه های ساحلی جنوب ایران

اقلیم گرم و مرطوب سواحل جنوبی ایران به ویژه در فصول گرم سال شرایطی دشوار از نظر آسایش حرارتی ایجاد می کند که غالبا منجر به وابستگی شدید به سامانه های سرمایشی فعال و پر مصرف می شود. این پژوهش با هدف بررسی امکان سنجی به کارگیری سامانه های سرمایش غیر فعال در طراحی اقامتگاه های ساحلی در این اقلیم صورت گرفته است. روش تحقیق کیفی و تحلیلی توصیفی بوده و با بهره گیری از تحلیل اسنادی، مطالعات تطبیقی اقلیمی و بررسی نمونه های بومی و بین المللی انجام شده است. در گام نخست ویژگی های اقلیم گرم و مرطوب جنوب ایران شناسایی شد و سپس با مناطقی چون جنوب هند و جنوب شرق آسیا مقایسه گردید تا راهبردهای موفق سرمایش غیر فعال در معماری بومی این مناطق استخراج شود. نتایج تحقیق نشان می دهد که راهکارهایی مانند تهویه متقاطع، سایه اندازی، موثر استفاده از مصالح با ظرفیت حرارتی، پایین طراحی فضاهای نیمه باز و بازتعریف عناصر سنتی نظیر بادگیر و ایوان می تواند نقش موثری در کاهش بار سرمایشی و ارتقای آسایش حرارتی ساکنان ایفا کند. همچنین، تحلیل تطبیقی بیانگر آن است که بسیاری از راهبردهای معماری اقلیمی قابل بومی سازی در جنوب ایران هستند. در نهایت، پیشنهادهایی برای به کارگیری این سامانه ها در طراحی اقامتگاه های پایدار و کم مصرف در منطقه ارائه شده است. این پژوهش بر لزوم توجه به طراحی همساز با اقلیم و بهره گیری از ظرفیت های طبیعی در پاسخ به بحران انرژی و پایداری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سامانه های سرمایش غیر فعال ، اقلیم گرم و مرطوب ، اقامتگاه ساحلی ، طراحی اقلیمی ، جنوب ایران