مروری بر نقش مولفه های معماری منظر در ارتقاء کیفیت فضای عمومی در کلان شهرهای ایران

فضاهای عمومی در کلان شهرهای ایران به عنوان بستر تعاملات اجتماعی و بازتابی از کیفیت زیست شهری نیازمند طراحی هایی هستند که همزمان پاسخگوی نیازهای عملکردی، زیبایی شناسی و روان شناختی کاربران باشند. معماری منظر، با تاکید بر پیوند میان انسان و محیط و کالبد، می تواند از طریق طراحی مولفه هایی چون پوشش گیاهی، مبلمان شهری، نورپردازی سازمان فضایی و دید و منظر نقش موثری در بهبود کیفیت این فضاها ایفا کند. پژوهش حاضر به شیوه مروری و تحلیلی انجام گرفته و هدف، آن تبیین نقش مولفه های کلیدی معماری منظر در ارتقاء کیفیت فضاهای عمومی شهری در کلان شهرهای ایران است. برای این منظور مجموعه ای از مطالعات داخلی و خارجی در زمینه طراحی منظر شهری، شاخص های کیفیت محیطی و رویکردهای طراحی انسانی محور بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهند که توجه به انسجام، فضایی ادراک بصری، تنوع گیاهی و تعامل پذیری در طراحی منظر می تواند زمینه ساز افزایش حس تعلق، امنیت و سرزندگی در فضاهای عمومی شهری باشد. نتایج این مطالعه می تواند مبنایی برای راهبردهای طراحی شهری در جهت ارتقاء کیفیت فضاهای عمومی متناسب با زمینه های فرهنگی و اقلیمی ایران فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

معماری ، منظر ، فضای عمومی ، کیفیت محیطی ، طراحی شهری ، کلان شهر