تعامل انسان با محیط در معماری بوم گرا

بررسی تعامل بین انسان و محیط از موضوعات مهم مورد بحث در روانشناسی محیط است. زیرا چنین به نظر می رسد نگرش یکجانبه ی انسان با محیط یا محیط بر انسان نمی تواند به تنهایی برای انسان کارساز و مفید واقع شود. در راستای این مسئله و با توجه به نظریه انسان و محیط و نظریه تعامل که اساس کار طراحان محیط است، طراحان همواره به دنبال آنند که محیط فیزیکی را طوری طراحی کنند که قابلیت ایجاد تعاملی مناسب با انسان داشته باشد. بنابراین برای درک رفتار هم محیط و هم انسان و هم تعامل میان این دو مد نظر است. در این پژوهش کوشش شده است به این پرسش پاسخ داده شود که چگونه تعامل بین انسان و محیط می تواند در طراحی معماری بوم گرا کمک نماید؟ برای رسیدن به پاسخ این پرسش از روش تحقیق-تحلیلی کیفی کتابخانه ای استفاده شد. با مراجعه به منابع پژوهشی و داده های پژوهشی در این زمینه می توان نتیجه گرفت که با شناخت مولفه های حسی، انسان توانایی انسان در پردازش اطلاعات، ذخیره سازی و بازیابی اطلاعات حاصل از محیط می توان به ابعاد انسانی در تعامل محیط پی برد. همچنین داده های حاصل از مولفه های محیطی نشان داد که محیط اجتماعی و محیط کالبدی می تواند موثر باشد در بین عوامل اجتماعی، فرهنگ و باورهای اجتماعی عامل تعیین کننده در شناخت محیط باشند. پس می توان نتیجه گرفت که معماری بومی گونه ای از معماری است که بایستی مولفه های فردی و اجتماعی آنها بررسی شود.

کلیدواژه ها:

انسان ، محیط ، تعامل انسان محیط ، معماری بومی