تبیین سبک های حل مسئله برنامه ریز در فرایند شکل گیری طرح

در دنیای معاصر با پیچیدگی های فزاینده در پروژه های معماری و نیاز به بهینه سازی، منابع اهمیت برنامه ریزی معماری بیش از پیش آشکار شده است. برنامه ریزی معماری به عنوان فرآیندی تحقیقاتی و تصمیم ساز، نقش اساسی در شکل گیری طرح های باکیفیت ایفا می کند. با این حال عدم شناخت کافی از سبک های حل مسئله برنامه ریزان و تاثیر آنها بر فرآیند طراحی، منجر به کاستی هایی در خروجی پروژه ها شده است. این پژوهش با هدف تبیین سبک های حل مسئله برنامه ریز در فرایند شکل گیری طرح معماری انجام شده است. روش پژوهش مبتنی بر روش تحلیل محتوا بود. در این پژوهش از منابع علمی و معتبر در حوزه های سبک حل مسئله و فرایند طراحی استفاده شده تا جایگاه این دو مفهوم در کنار هم بررسی شود. در این راستا، جستجو و بررسی منابع علمی موجود مانند مقالات پژوهشی، کتب و منابع الکترونیکی انجام شده است. این منابع شامل پایگاه های علمی معتبر داخلی و بین المللی مانند SID، Google Scholar، Civilica، Scopus می باشند. این پژوهش با روش تحلیل محتوا از منابع جمع آوری شده، اصول، مزایا و چالش های به کارگیری سبک های حل مسئله در فرآیند طراحی بررسی شد. داده ها به صورت کیفی تجزیه و تحلیل شدند. با بررسی منابع معتبر و تحلیل داده ها، سه سبک اصلی حل مسئله شناسایی (سبک تحلیلی منطقی: تمرکز بر تحلیل داده های کمی و ارائه راه حل های بهینه از نظر عملکردی و اقتصادی، سبک خلاق شهودی: تاکید بر خلاقیت و شهود در خلق طرح های نوآورانه و منحصر به فرد، سبک مشارکتی توافقی: تعامل و مشارکت با کارفرما و ذینفعان برای رسیدن به راه حل های مورد توافق شد) یافته ها نشان می دهد که ترکیب موثر این سبک ها با توجه به نوع پروژه و نیازهای کارفرما می تواند منجر به شکل گیری طرح های معماری باکیفیت و موفق گردد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، معماری فرآیند ، طراحی ، سبک های حل مسئله ، خلاقیت