ارزیابی نقش الگو معماری بومی بر احساس تعلق (نمونه موردی محله استادسرای (رشت

شهر به مانند یک موجود زنده برای ادامه حیات خود به سرزندگی نیازمند است و همچنین حس تعلق یکی از عوامل مهم در ارزیابی انسان محیط و ایجاد محیط انسانی با کیفیت می باشد که این سطح از معنای محیطی بیانگر نوعی ارتباط عمیق فرد با محیط بوده و در این سطح فرد نوعی همزاد پنداری بین خود و مکان احساس می نماید. بومی گرایی از جمله مسائل مهمی است که در مسکن بومی برای ساخت فضاها به کار برده می شود و معماری مسکن بومی گیلان متاثر از اقلیم معتدل و مرطوب، فرهنگ اجتماعی برون گرا و معیشتی خاص است. در این پژوهش سعی شده عوامل موثر بر حس سرزندگی و احساس تعلق شهروندان در محله استادسرا رشت در قالب نمونه مورد مطالعه قرار گیرد که تلاشی در جهت بررسی و میزان اثرگذاری عناصر معماری بومی در قالب تحلیل یک بافت قدیمی است. روش تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت توصیفی-تحلیلی است. با توجه به پیچیدگی در شناسایی معیارهای هویتی و همچنین سنجش میزان حس تعلق ساکنین نسبت مکان سکونت استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، احساس تعلق ، حس سرزندگی