مطالعه تطبیقی تکنیکهای رفوگری در لباسهای بافتنی سنتی و معاصر

رفوگری، نمادی از هنر و پایداری در طول تاریخ است. این پدیده -فرهنگی-هنری با وجود تفاوت های ظاهری، مفاهیم مشترکی چون حفظ بازآفرینی و تجلی هویت فرهنگی را در خود جای داده است. مسئله اصلی این پژوهش، درک سیر پیچیده و چندوجهی آن و تحلیل چگونگی تاثیرگذاری متقابل آن با عوامل اجتماعی، اقتصادی و فناوری در طول تاریخ است. با هدف ارائه یک تحلیل جامع و یکپارچه از تحولات و ویژگیهای متمایز کننده،رفوگری با تاکید بر جنبه های بصری و ساختاری این پژوهش به سوال اصلی زیر میپردازد سیر تحول رفوگری از گذشته تا کنون چگونه بوده و چه عوامل فرهنگی، اجتماعی و بصری شامل طرح نقش رنگ و ساختار در تمایز و تکامل تکنیکهای آن نقش داشته اند؟ این پژوهش بر اساس هدف از نوع تحقیقات بنیادی و بر اساس ماهیت و روش از نوع تحقیقات توصیفی-تاریخی است. اطلاعات به روش اسنادی کتابخانهای معتبر شامل کتب مرجع و مقالات علمی پژوهشی گردآوری شده است.نتیجه کلی پژوهش نشان میدهد که رفوگری از یک ضرورت تاریخی به یک انتخاب آگاهانه برای پایداری بیان خلاقیت و میراث فرهنگی تبدیل شده است. احیای این هنر نه تنها به نفع محیط زیست و اقتصاد شخصی،است، بلکه بعد جدیدی از زیبایی شناسی و اصالت را به صنعت پوشاک و سبک زندگی روزمره می.افزاید این مطالعه نشان میدهد که چگونه این پدیده، به عنوان الگوهای ماندگار از غنای فرهنگی و پاسخ به نیازهای انسانی در طول تاریخ در حال تکامل و نفوذ در جهان معاصر است.

کلیدواژه ها:

تکنیک وصله دوزی ، رفوگری ، بافت ، لباس ، سنتی ، معاصر