تبیین مصادیق معماری ایرانی اسلامی در توسعه پایدار شهری در مناطق گرم و خشک با تاکید بر معماری بومی مطالعه موردی خانه های سنتی شهر سمنان

معماری ایرانی توجه ویژه ای به تعامل فضای معماری با آدمی داشته و با الهام از فرهنگ بومی خویش همواره معنویت احساسات و اعتقادات ایرانیان را در قالب فضای پیرامون متجلی ساخته است. تلفیق معماری ایرانی با آموزه های اسلامی توسط معماران کهن ایرانی مظهری از اصالت و زیبایی است و اصلی ترین هدف آن ارزش نهادن به ماهیت نیازهای انسان می باشد. اما امروزه مطلوبیت فضایی در فضاهای سبز شهرها به دلیل الگوبرداری و غربزدگی از معماری غربی و دوری از معماری بومی و همچنین معماری ایرانی اسلامی دیده نمیشود که نه تنها شکل ظاهری این فضاهای ارتباطی با گذشته این کشور ندارد بلکه اصول اولیه ارتباط بین انسان و طبیعت در معماری ایرانی - اسلامی نیز در آنها نادیده گرفته شده است. هدف اصلی پژوهش بررسی شاخصهای معماری -ایرانی اسلامی و معماری بومی و مقایسه آن با اصول توسعه پایدار شهری در مناطق گرم و خشک با استفاده از رو -توصیفی- تحلیلی است نتایج حاصل از تحقیق و بررسی بین معماری ایرانی- اسلامی با معماری مدرن امروزی نشان میدهد که معماری ایرانی اسلامی و اصول و معیارهای حاکم بر آن با ویژگیها و مشخصههای توسعه پایدار شهری همخوانی داشته و پایداری در آن بیش از معماری مدرنی است که امروزه بر شهرهای ایران حاکم شده است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، خانه های سنتی ، گرم و خشک ، معماری ایرانی اسلامی ، معماری بومی