تاب آوری اجتماعی در معماری: راهبرد نوین برای مواجهه با بحرانهای اجتماعی در آینده ناپایدار

در دنیای امروز، جوامع بیش از پیش با بحرانهای اجتماعی نظیر نابرابری، بی خانمانی، مهاجرت، افزایش جمعیت شهری و فرسایش سرمایه اجتماعی روبه رو هستند. در این زمینه، معماری و طراحی محیطی به عنوان ابزارهای موثری برای ارتقای تاب آوری اجتماعی ظاهر می شوند. تاب آوری اجتماعی مفهومی چند بعدی است که در ارتباط تنگاتنگ با سرمایه اجتماعی، عدالت فضایی و ساختار طراحی معماری قرار دارد. از طریق ایجاد فضاهای پویا، تعاملی و در دسترس، معماری می تواند بستری برای احیای انسجام اجتماعی و ارتقای تاب آوری در مواجهه با بحرانهای اجتماعی فراهم کند. این مطالعه با رویکرد تحلیلی به بررسی نقش معماری تاب آور در پاسخ گویی به بحرانهای اجتماعی می پردازد و سعی دارد با معرفی راهبردهای طراحی، به ارائه راهکارهایی برای ایجاد فضاهای شهری انعطاف پذیر، فراگیر و پشتیبان سرمایه اجتماعی بپردازد. در این راستا، مفاهیم کلیدی همچون مشارکت پذیری، عدالت فضایی، تعلق مکانی و طراحی انسان محور بررسی شده و نمونه هایی از پروژه های موفق در زمینه معماری تاب آور مورد تحلیل قرار می گیرند. هدف این مقاله تقویت درک میان رشته ای از ظرفیت معماری در ایجاد جوامعی مقاوم در برابر تنش های اجتماعی و بسترسازی برای آینده های پایدار است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، عدالت فضایی ، تاب آوری اجتماعی ، پایداری