بررسی تاثیر رویکرد پایداری اجتماعی در طراحی معماری مجتمع اقامتی گردشگری

طراحی مجتمع اقامتی گردشگری با توجه ویژه به پایداری اجتماعی رویداد جدید در طراحی یک مرکز فرهنگی و تفریحی است. در ایران ورود فضاهای مدرن با کاربریهای فرهنگی با ایجاد تبادلات فرهنگی با خلق فضاهای نوین از عناوین جدید می باشد. متاسفانه عدم وجود مکان سازگار با طبیعت در جهت حفاظت و توسعه معماری، بازدید گردشگران را از شهرهای دارای طبیعت غنی محدود کرده است. بنابراین طراحی فضایی جهت گذراندن اوقات فراغت همراه با عملکردهای لازم در جهت ایجاد پایداری اجتماعی در قالب یک مجموعه اقامتی یک فضای جدید ایجاد می کند. فضاهای متنوع و جدید در یک شهر علاوه بر جذب مخاطب از تمامی گروههای سنی به رونق همه جانبه ی شهر نیز می کند. با توجه به نقش پایداری اجتماعی، فضاهایی جهت ایجاد تجربه های جدید فراهم می شود که بهترین شیوه برای ارتباط افراد و تبادل فرهنگی در یک مکان است. اهمیت وجود مجموعه اقامتی با رویکرد پایداری اجتماعی حس جست وجوگر انسان است. انسان در تمامی لحظات زندگی خود، به ویژه در زمان سفر، به دنبال افراد یا مکان هایی است که خصوصیات مشابه با، قوم، مذهب و نژاد خود داشته باشد. بنابراین توجه به پدیده پایداری اجتماعی بسیار حائز اهمیت می باشد و بر کیفیت کالبدی یک فضای عمومی اثرگذار است.

کلیدواژه ها:

مجتمع اقامتی ، پایداری اجتماعی ، تبادل فرهنگی ، سازگاری با طبیعت