بررسی تاثیر نظام ارزشیابی سنتی معلمان بر خلاقیت و نوآوری در روش های تدریس

نظام ارزشیابی عملکرد معلمان یکی از ابزارهای کلیدی در بهبود کیفیت آموزش و ارتقای عملکرد حرفه ای آنان محسوب می شود؛ اما چنانچه این نظام مبتنی بر رویکردهای سنتی، کمی و کنترل محور باشد، می تواند به مانعی جدی در برابر خلاقیت و نوآوری در تدریس تبدیل شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر نظام ارزشیابی سنتی بر میزان خلاقیت و نوآوری در روش های تدریس معلمان انجام شد. روش پژوهش، توصیفی همبستگی و جامعه آماری شامل برخیمعلمان یکی ازشهرهای ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴بود. با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای نسبی، تعداد ۳۷۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و پرسش نامه های استاندارد «ارزشیابی سنتی» و «خلاقیت و نوآوری تدریس» میان آن ها توزیع گردید.یافته های پژوهش نشان داد که بین ارزشیابی سنتی و خلاقیت معلمان رابطه ای منفی و معنادار وجود دارد (r= -۰.۴۸، p<۰.۰۱). همچنین ارزشیابی سنتی توانست به طور معناداری خلاقیت (R²= ۰.۲۳) و نوآوری در تدریس (R²= ۰.۲۸) را پیش بینی کند. آزمون t نیز نشان داد معلمانی که ارزشیابی سنتی کمتری تجربه کرده اند، از نظر خلاقیت و نوآوری در سطح بالاتری قرار دارند.نتایج حاکی از آن است که تداوم ارزشیابی های سنتی می تواند موجب سرکوب انگیزه، کاهش ریسک پذیری حرفه ای و تضعیف نوآوری آموزشی در مدارس شود. بر این اساس، بازنگری در ساختار ارزشیابی معلمان، ارتقاء رویکردهای مشارکتی و توسعه محور، و طراحی نظام هایی مبتنی بر بازخورد سازنده و خلاقیت محور، ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی سنتی ، معلمان ، خلاقیت در تدریس ، نوآوری آموزشی ، آموزش وپرورش ، بازخورد آموزشی.