تاثیر یک دوره تمرینات بادی پرکاشن بر هماهنگی دودستی و حافظه کاری کودکان دارای ناتوانی ذهنی آموزش پذیر شهرستان خرم آباد

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر یک دوره تمرینات بادی پرکاشن بر هماهنگی دودستی و حافظه کاری کودکان دارای ناتوانی ذهنی آموزش پذیر شهرستان خرم آباد بود. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان پسر دارای ناتوانی ذهنی آموزش پذیر پایه های سوم تا پنجم مدارس استثنایی خرم آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند. از این میان، ۲۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ هفته، هفته ای دو جلسه ۴۵ دقیقه ای، تحت آموزش بادی پرکاشن قرار گرفت و گروه کنترل در این مدت هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای ارزیابی هماهنگی دودستی از آزمون حرکتی لینکلن-ازرتسکی و برای سنجش حافظه کاری از خرده آزمون حافظه فعال ویسک استفاده شد. یافته های آماری نشان داد که تمرینات بادی پرکاشن به طور معناداری باعث بهبود هماهنگی دودستی و افزایش حافظه کاری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که تمرینات موزون بدنی مانند بادی پرکاشن می توانند به عنوان راهکار مداخله ای موثر در تقویت عملکردهای حرکتی و شناختی کودکان دارای ناتوانی ذهنی آموزش پذیر مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

تمرین بادی پرکاشن ، هماهنگی دودستی ، حافظه کاری ، ناتوانی ذهنی