برنامه ریزی فرهنگی-آموزشی با محوریت روان شناسی نسل دیجیتال

پژوهش حاضر با هدف بررسی و ارائه چارچوبی برای برنامه ریزی فرهنگی-آموزشی با محوریت روان شناسی نسل دیجیتال انجام شد. نسل دیجیتال (Z و آلفا) با ویژگی های شناختی، هیجانی و اجتماعی منحصر به فرد خود، نیازمند محیط های آموزشی و فرهنگی نوین است که با روش های سنتی آموزش و پرورش همخوانی نداشته و انگیزه، کیفیت یادگیری و تعاملات اجتماعی آن ها را تحت تاثیر قرار می دهد. این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و کاربردی بوده و داده های آن با استفاده از پرسشنامه دانش آموزان و معلمان و مصاحبه با کارشناسان آموزشی جمع آوری شد. یافته های پژوهش نشان داد که دانش آموزان نسل دیجیتال توانایی بالایی در پردازش سریع اطلاعات و تعاملات آنلاین دارند، اما تمرکز، تاب آوری هیجانی و مدیریت اضطراب در سطح متوسط است. همچنین، برنامه های فرهنگی-آموزشی موجود به طور متوسط با نیازهای نسل دیجیتال همخوانی دارند و مهارت های دیجیتال و روان شناختی معلمان برای انطباق برنامه ها نیازمند تقویت است. در نهایت، پژوهش حاضر راهکارهایی شامل بازطراحی برنامه ها با روش های تعاملی، بهره گیری از فناوری و محتوای چندرسانه ای، ارتقای مهارت های معلمان و توجه به سلامت روان دانش آموزان ارائه داد که می تواند کیفیت آموزش و پرورش نسل دیجیتال را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

نسل دیجیتال ، برنامه ریزی فرهنگی-آموزشی ، روان شناسی نسل دیجیتال ، یادگیری تعاملی ، محتوای چندرسانه ای