بررسی روش های فعال تدریس در مدارس چندپایه روستایی

مدارس چندپایه روستایی، به عنوان یکی از ساختارهای آموزشی خاص در نظام تعلیم و تربیت کشور، با چالش ها و فرصت های متعددی در زمینه تدریس و یادگیری مواجه اند. در این مدارس، یک معلم موظف به تدریس هم زمان به چند پایه تحصیلی است، که این وضعیت مستلزم بهره گیری از روش های نوآورانه، کارآمد و فعال در تدریس است. با توجه به محدودیت منابع، کمبود نیروی انسانی و ضعف در زیرساخت های آموزشی، استفاده از شیوه های سنتی تدریس نه تنها ناکارآمد است، بلکه منجر به افت کیفیت آموزشی و کاهش انگیزه دانش آموزان می شود. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل روش های فعال تدریس در مدارس چندپایه روستایی انجام شده است تا راهکارهایی مناسب برای ارتقای کیفیت آموزش در این نوع مدارس ارائه گردد.این پژوهش، به شیوه ای توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، تجربیات میدانی معلمان چندپایه و تحلیل یافته های پژوهش های پیشین صورت گرفته است. نتایج نشان می دهد که روش های تدریس فعال مانند یادگیری مشارکتی، بازی محور، پروژه محور، حل مسئله و استفاده از منابع بومی، نه تنها موجب افزایش درگیری شناختی دانش آموزان می شود، بلکه به معلمان نیز این امکان را می دهد که زمان و منابع محدود را به طور موثر مدیریت کنند. از سوی دیگر، اجرای این روش ها نیازمند آموزش معلمان، حمایت های نهادی، فراهم سازی ابزارهای کمک آموزشی و اصلاح نگرش های سنتی نسبت به فرآیند یاددهی-یادگیری است.تحلیل یافته ها حاکی از آن است که در صورت فراهم شدن بستر مناسب، روش های تدریس فعال می توانند به طور چشمگیری اثربخشی یادگیری در مدارس چندپایه روستایی را افزایش دهند. این پژوهش ضمن تاکید بر اهمیت توجه به شرایط خاص این مدارس، پیشنهادهایی کاربردی برای معلمان، مدیران آموزشی و سیاست گذاران ارائه می دهد تا زمینه ای برای توسعه عدالت آموزشی و ارتقای کیفیت یادگیری در مناطق محروم فراهم شود.