نقش درس تربیت بدنی در پرورش همدلی و احترام میان فرهنگی دانش آموزان

درس تربیت بدنی به رغم ماهیت ظاهرا فیزیکی خود، در واقع بستری چندوجهی برای تربیت اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی است که می تواند به شکلی ژرف در شکل دهی منش و شخصیت دانش آموزان اثرگذار باشد. این پژوهش تحلیلی–کاربردی به بررسی نقش درس تربیت بدنی در پرورش همدلی و احترام میان فرهنگی می پردازد. از منظر نظری، مقاله بر پایه ی دیدگاه های بندورا درباره یادگیری مشاهده ای، راجرز درباره روابط اصیل انسانی، دیویی درباره تجربه و تعامل یادگیرنده، ویگوتسکی درباره باهم آموزی و منطقه ی مجاور رشد، و نیز مبانی فلسفی نوسباوم و سن درباره شهروندی جهانی و پرورش عاطفی استوار است. نتایج بحث نشان می دهد که درس تربیت بدنی، هرگاه از قالب رقابت صرف خارج شود و به شکل میدانی برای تمرین درک دیگری و احترام متقابل بازطراحی گردد، به بستر موثری برای شکل گیری همدلی، پذیرش تفاوت و گفت وگوی فرهنگی بدل می شود. در این فرایند، معلم ورزش نه تنها مربی فعالیت های جسمانی، بلکه هدایتگر روابط انسانی و میان فرهنگی در کلاس است. متن مقاله در سه بخش تحلیلی تشکیل شده است: «تربیت بدنی به مثابه زیست جهان اخلاقی»، «گفت وگو و تفاوت»، و «از تمرین تا تربیت» که هر یک از منظری متفاوت نقش تربیت بدنی را در پرورش همدلی تبیین می کنند. در

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، همدلی ، احترام میان فرهنگی ، یادگیری اجتماعی–عاطفی ، راجرز ، بندورا ، دانش آموزان ، پرورش عاطفی