رورش مهارت همدلی در کلاس های درس؛ از نظریه تا تجربه زیسته

همدلی، یکی از ژرف ترین توانایی های انسانی و بنیاد تربیت اخلاقی و اجتماعی است؛ مهارتی که به معلم و دانش آموز امکان می دهد تا دیگری را نه به مثابه موضوع شناخت، بلکه به مثابه «سوژه ای زنده و در حال تجربه» درک کنند. این پژوهش تحلیلی–کاربردی با رویکردی تلفیقی میان نظریه و زیست آموزشی، به واکاوی مفهوم همدلی از منظر راجرز، دیویی، ویگوتسکی، نوسباوم و گلدمن می پردازد و آن را نه صرفا واکنشی عاطفی، بلکه فرایندی شناختی–عاطفی می داند که در بستر تعامل و گفت وگو زاده می شود. در بخش نظری، همدلی به عنوان هسته ی یادگیری انسانی و عامل ایجاد فضای امن عاطفی تفسیر شده است؛ فضایی که در آن تفاوت ها نه مانع فهم، بلکه امکان رشد اخلاقی را فراهم می کنند. در بخش تجربه زیسته، نمونه هایی از کنش معلمانی بررسی می شود که با روایت، بازتاب عاطفی و گفت وگوی مشارکتی، توانسته اند همدلی را به یک «تمرین تربیتی روزانه» بدل کنند. حاصل این تامل، ارائه ی الگویی انسانی تر از آموزش است؛ الگویی که محور آن، درک دیگری در بستر تجربه مشترک و رشد هم زمان اندیشه و احساس ا.

کلیدواژه ها:

همدلی ، تعلیم و تربیت ، تجربه زیسته ، یادگیری عاطفی–اجتماعی ، راجرز ، ویگوتسکی ، دیویی ، نوسباوم