کاربرد نظریه های روانشناسی تربیتی در تدوین برنامه های تدریس فعال و مشارکتی برای ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان

هدف این پژوهش، بررسی کاربرد نظریه های روان شناسی تربیتی در تدوین برنامه های تدریس فعال و مشارکتی به منظور ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان است. روان شناسی تربیتی به عنوان یکی از پایه های اصلی علوم تربیتی، نقش تعیین کننده ای در درک فرآیندهای یاددهی و یادگیری، انگیزش، رشد شناختی و تعاملات اجتماعی دارد. در این پژوهش که با روش تحلیلی کیفی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شد، تلاش گردید تا ارتباط میان نظریه های مهم روان شناسی تربیتی از جمله نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، ساخت گرایی پیاژه و نظریه یادگیری تجربی کلب با الگوهای نوین تدریس مانند تدریس مشارکتی، یادگیری پروژه محور و بحث محور تبیین شود. یافته ها نشان داد که به کارگیری آگاهانه نظریه های روان شناسی تربیتی در طراحی فرآیند تدریس، موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت روابط گروهی، رشد همدلی و مهارت های ارتباطی و ایجاد احساس تعلق به جمع می شود. نتیجه کلی پژوهش نشان می دهد که پیوند میان نظریه های روان شناسی تربیتی و الگوهای تدریس نوین، نه تنها به ارتقای کیفیت یادگیری منجر می شود بلکه بستر پرورش مهارت های اجتماعی و عاطفی دانش آموزان را نیز فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

روان شناسی تربیتی ، تدریس فعال ، یادگیری مشارکتی ، مهارت های اجتماعی ، نظریه های یادگیری.