واکاوی دلایل ناکارآمدی نظام مدیریت منابع انسانی در بخش دولتی ایران

پژوهش حاضر با هدف واکاوی دلایل ناکارآمدی نظام مدیریت منابع انسانی در سازمان های دولتی ایران و با رویکرد کیفی و با ماهیتی اکتشافی و با استفاده از روش تحلیل محتوی کیفی انجام شده است. مشارکت کنندگان این پژوهش آن دسته از خط مشی گذاران و مجریان سازمان های دولتی ایران بودند که در رابطه با ناکارآمدی نظام مدیریت منابع انسانی در بخش دولتی دارای نظرات درخور توجه بودند. داده ها به دو شیوه انجام ۲۱ مصاحبه نیمه ساختاریافته و تحلیل ۲۹ اظهارنظر تخصصی که حول موضوع محوری پژوهش ایرادشده بودند، به دست آمد. پس از تجزیه وتحلیل داده ها، دلایل ناکارآمدی نظام مدیریت منابع انسانی در بخش دولتی ایران ذیل سه بعد ساختاری، رفتاری و زمینه ای دسته بندی شدند. یافته ها نشان داد عدم توجه به مشکلات رفتاری، عدم اجرای درست قوانین فعلی توسط مجریان، بی انگیزگی مدیران و کارکنان دولتی، ارجحیت رابطه مداری بر ضابطه مداری و عدم توجه به دانش و علم منابع انسانی توسط مدیران دولتی از مهم ترین دلایل ناکارآمدی در بعد رفتاری هستند. تشریفات زائد نظام اداری، عدم تجدیدنظر در فرآیندهای اداری، بی توجهی به قانون در تدوین نظام منابع انسانی و فقدان نظام انگیزش از مهم ترین دلایل ناکارآمدی ها ساختاری هستند. در بعد زمینه ای، اختصاص پست های مدیریت بر اساس مناسبات سیاسی و نه شایستگی، ناکافی بودن منابع مالی، ضعف نقش های حاکمیتی دولت در مقابل نقش های تصدی گری، عدم خط مشی گذاری مناسب برای نظام مدیریت منابع انسانی ملی و به فراموشی سپردن برنامه های منابع انسانی با تغییرات دولت از مهم ترین دلایل ناکارآمد شدن نظام مدیریت منابع انسانی در بخش دولتی ایران هستند. به نظر می رسد ارتقای کارآمدی نظام مدیریت منابع انسانی در بخش دولتی ایران نیازمند انجام مداخلات موثر و مرتبط با هر یک از این دلایل رفتاری، ساختاری و زمینه ای است.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی ملی ، ناکارآمدی نظام مدیریت منابع انسانی ، نظام اداری ایران ، مدیریت منابع انسانی در ایران