نقش فناوریهای نوین در تدریس بر اساس رویکرد یادگیری ترکیبی

تحولات گسترده در عرصه آموزش و ظهور فناوریهای نوین موجب شده است که رویکردهای آموزشی، نوین به ویژه یادگیری ترکیبی، جایگاه ویژه ای در نظامهای آموزشی پیدا کنند ترکیب آموزش حضوری و مجازی نه تنها پاسخی به نیازهای متنوع یادگیرندگان است، بلکه بستر مناسبی برای ارتقای کیفیت آموزشی در سطوح مختلف فراهم می آورد این پژوهش به بررسی نقش فناوریهای نوین در تدریس بر اساس رویکرد یادگیری ترکیبی پرداخته است. این پژوهش با بهره گیری از روش مروری و تحلیل محتوای مطالعات پیشین انجام شد بر این اساس با مراجعه به منابع و مقالات معتبر علمی و جستجو در بانکهای اطلاعاتی داخل کشور (جهاد دانشگاهی پایگاه مدارک و اطلاعات علمی، ایران سیویلیکا نورمگز و پایگاههای اطلاعاتی خارجی (Science direct, Ebsco, Emerald scholar, Springer به بررسی موضوع پرداخته شد. یافتهها نشان داد که این رویکرد از پنج جنبه اصلی موثر است: افزایش اثربخشی آموزشی با بهبود عملکرد انگیزش و تفکر انتقادی؛ اهمیت طراحی آموزشی در ایجاد مشارکت و همترازی اهداف؛ ترکیب همزمان و غیر همزمان برای ایجاد تعادل میان تعامل زنده و بازاندیشی فردی؛ ارتقای دسترسی و همکاری از طریق فناوریهای دیجیتال؛ و افزایش انعطاف پذیری آموزشی برای سازگاری با نیازهای فردی و رشد مهارتهای خودراهبرانه نتیجه گیری کلی حاکی است که موفقیت یادگیری ترکیبی در گرو طراحی ساختاریافته و مدیریت صحیح انعطاف پذیری است و می تواند به عنوان الگویی پایدار در آینده آموزش عالی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فناوریهای نوین ، تدریس ، یادگیری ترکیبی ، دانش آموز