بررسی اثر بخشی درمان شناختی - رفتاری بر ناسازگاری تحصیلی و نشخوار ذهنی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر جغتای

این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر ناسازگاری تحصیلی و نشخوار ذهنی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر جغتای صورت گرفت. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش حاضر را تمامی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر جغتای در سال تحصیلی ۱۴۰۳ تشکیل دادند. تعداد این دانش آموزان بر اساس آمار آموزش و پرورش منطقه در سه پایه هفتم، هشتم، نهم ۳۱۵ دانش آموز بودند. از این تعداد و بر اساس ملاکهای ورودی، تعداد ۳۶ دانش آموز به صورت نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شد و سپس بعد از توجیه آنها، پرسشنامه های سازگاری دانش آموزان سینها و سینگ (۱۹۹۳) و پرسشنامه نشخوار فکری تراپنل و کمپل (۱۹۹۹) بین آنها پخش شد و ۱۵ دانش آموز در گروه آزمایش و ۱۵ دانش آموز در گروه کنترل جایگزین شدند. بر گروه آزمایش، درمان شناختی رفتاری باکوم و اپشتاین اجرا شد و پس از اجرای پروتکل مجدد، پرسشنامه ها بین هر دو گروه پخش شد و بین آنها مقایسه صورت گرفت. نتایج نشان دادند که میزان تاثیر مداخله بر ناسازگاری تحصیلی و نشخوار ذهنی به ترتیب برابر ۰.۳۰۱ و ۰.۳۰۷ درصد بود. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیری برای متغیر ناسازگاری تحصیلی نشان داد با کنترل اثر نمرات پیش، آزمون بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیر نشخوار ذهنی و ناسازگاری تحصیلی به عنوان متغیر وابسته حاصل شده، تفاوت معناداری وجود دارد. به عبارتی، درمان شناختی رفتاری بر نشخوار ذهنی و ناسازگاری دانش آموزان دختر متوسطه اول شهرستان جغتای موثر است. این نتایج نشان میدهند که در گروههای مورد مطالعه، از نظر یکی از متغیرهای وابسته تفاوت معناداری وجود دارد. همچنین مجذور اتا نشان میدهد تفاوت بین دو گروه با توجه به متغیرهای وابسته، در مجموع معنادار است و میزان این تفاوت ۸۹.۸ درصد است، یعنی ۸۹.۸ درصد واریانس مربوط به اختلاف بین دو گروه ناشی از تاثیر متقابل متغیرهای وابسته میباشد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، ناسازگاری تحصیلی ، نشخوار ذهنی