بررسی رابطه بین مهارت های ارتباطی معلم و سلامت روانی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین مهارت های ارتباطی معلمان و سلامت روانی دانش آموزان در محیط های آموزشی است. در سال های اخیر، ارتباط موثر میان معلم و دانش آموز به عنوان یکی از عوامل کلیدی در رشد هیجانی، اجتماعی و روانی دانش آموزان موردتوجه پژوهشگران تعلیم وتربیت قرار گرفته است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی - همبستگی است. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع ابتدایی و معلمان آنان در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ می باشد. نمونه ای به حجم ۲۰۰ نفر از دانش آموزان و ۵۰ نفر از معلمان به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه مهارت های ارتباطی معلم و پرسشنامه سلامت روانی عمومی (GHQ) بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه) تجزیه وتحلیل شد. نتایج نشان داد بین مهارت های ارتباطی معلمان و سلامت روانی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به طوری که هرچه معلمان از مهارت های ارتباطی موثرتری برخوردار باشند، سطح سلامت روانی دانش آموزان نیز افزایش می یابد. یافته های پژوهش تاکید دارد که آموزش مهارت های ارتباطی به معلمان می تواند بهبود تعاملات کلاسی، افزایش انگیزه و ارتقای بهداشت روانی دانش آموزان را در پی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، سلامت روانی ، معلمان ، دانش آموزان ، تعامل آموزشی