نقش بازخورد کیفی معلم در ارتقای خودبازبینی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

هدف از این پژوهش بررسی نقش بازخورد کیفی معلم در ارتقای خودبازبینی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی بود. پژوهش از نوع همبستگی-تبیینی بوده و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان ابتدایی شهر گلستان گنبد کاووس بود که به صورت نمونه گیری تصادفی طبقه ای تعداد ۱۸۰ نفر انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد بازخورد کیفی و خودبازبینی تحصیلی جمع آوری و با بهره گیری از آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین بازخورد کیفی معلم و خودبازبینی تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۶۲, p<۰.۰۱). همچنین بازخورد کیفی توانست ۳۸ درصد از تغییرات خودبازبینی را تبیین کند. بازخورد توصیفی بیشترین تاثیر را در ارتقای خودبازبینی داشت. پژوهش نشان داد که تقویت مهارت های بازخورد کیفی معلمان می تواند به افزایش توانمندی دانش آموزان در خودارزیابی و بهبود فرآیند یادگیری کمک کند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد شده است آموزش های تخصصی برای معلمان و ایجاد فرصت های بازخورد مستمر در کلاس ها مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازخورد کیفی ، خودبازبینی تحصیلی ، معلم ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری فعال ، آموزش ابتدایی