تاثیرات انحصارطلبی بر ناموازنگی عدالت و آزادی؛ درآمدی بر جمهوری اسلامی

این پژوهش با استفاده از روش کیفی از نوع تحلیل تفسیری مستند به داده های کتابخانه ای و چهارچوب نظریه «تعادل سیستمی» پارسونز درصدد پاسخ به این پرسش اصلی است: انحصارطلبی چگونه بر ناموازنگی عدالت و آزادی در جمهوری اسلامی تاثیر می گذارد و راهکار مقابله با آن چیست؟ یافته ها نشان می دهند که انحصارطلبی در چهار بعد ساختاری، کارگزاری، حوزه عمومی و گفتمان سازی تاثیرات منفی بر جای می گذارد. انحصارطلبی در «بعد ساختاری» به فساد، نابرابری اقتصادی و دسترسی ناعادلانه به فرصت ها و در «بعد کارگزاران» سبب کاهش اعتماد عمومی و تضعیف سرمایه اجتماعی و در «حوزه عمومی» منجر به ضعف در نظارت و اقناع عمومی و در «بعد فرهنگ و گفتمان سازی» با ایجاد گفتمان های مسلط، فضای نقد و گفتگو را به حاشیه برده و تقابل کاذب میان عدالت و آزادی ایجاد می نماید. این پژوهش با تاکید بر ظرفیت های مردم سالاری دینی، راهکارهایی مانند ارتقای نقش آفرینی مردمی، تقویت نهادهای نظارتی، تضمین آزادی های اساسی و فعال سازی مشارکت عمومی را برای مقابله با انحصارطلبی پیشنهاد می دهد. یافته ها بر این نکته تاکید دارد که تعادل عدالت و آزادی مستلزم اصلاحات هم زمان در ابعاد مذکور است.

کلیدواژه ها:

آزادی ، عدالت ، انحصارطلبی ، مردم سالاری دینی ، جمهوری اسلامی ایران