اثربخشی پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت بر بهزیستی روانشناختی

مقدمه: بهزیستی روانشناختی یکی از ویژگی های مهمی است که نقش موثری در بهبود بسیاری از ویژگی های روانشناختی دارد. بنابراین، برنامه ریزی جهت طراحی پروتکل های درمانی برای بهبود و ارتقای بهزیستی روانشناختی اهمیت زیادی دارد. در نتیجه، هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت بر بهزیستی روانشناختی بود. روش کار: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه این مطالعه دانشجویان رشته مشاوره مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد در سال تحصیلی ۳-۱۴۰۲ بودند که ۴۰ نفر از آنها پس از بررسی ملاک های ورود به مطالعه با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده با کمک قرعه کشی در دو گروه مساوی گمارده شدند. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفت و در این مدت گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با فرم اطلاعات جمعیت شناختی و مقیاس بهزیستی روانشناختی (ریف، ۲۰۰۲) گردآوری و با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش حاضر نشان داد بین دانشجویان گروه آزمایش و کنترل از نظر بهزیستی روانشناختی و همه مولفه های آن شامل استقلال، تسلط محیطی، رشد شخصی، ارتباط مثبت با دیگران، هدفمندی در زندگی و پذیرش خود تفاوت معناداری وجود داشت. به عبارت دیگر، پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت باعث افزایش معنادار بهزیستی روانشناختی و همه مولفه های آن در دانشجویان شد (۰/۰۰۱P<). نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، استفاده از پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت در کنار سایر پروتکل های درمانی نقش مهم و موثری در بهبود ویژگی های روانشناختی از جمله بهزیستی روانشناختی دارد.

کلیدواژه ها:

Dialectical Behavior Therapy ، Compassion-Based Therapy ، Psychological Well-Being. ، رفتار درمانی دیالکتیکی ، درمان مبتنی بر شفقت ، بهزیستی روانشناختی.