تعیین نقش میانجیگری عزت نفس در ارتباط بین ایمنی هیجانی والدین و کیفیت زندگی نوجوانان کم شنوا

مقدمه: ناشنوایی یک مشکل رایج جهانی است که به طورجدی کیفیت زندگی فرد دارای اختلال را تهدید می کند. پژوهش حاضر باهدف نقش میانجی گری عزت نفس در ارتباط بین ایمنی هیجانی والدین و کیفیت زندگی نوجوانان کم شنوا انجام گرفت. روش بررسی: پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی و از نوع تحلیل مسیر می باشد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان کم شنوا مشغول به تحصیل در مقطع متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲ بود که از بین آنها با توجه به نظریه هو و بنتلر حداقل تعداد نمونه مورد نیاز ۲۱۰ نفر در نظر گرفته شد که با در نظر گرفتن احتمال ریزش افراد نمونه تعداد ۲۵۰ نفر مشخص شد. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای پس از کنار گذاشته شدن داده های ناقص تعداد ۲۱۷ دانش آموز (۱۲۴ پسر و ۹۳ دختر)             به عنوان نمونه معتبر جهت تحلیل نهایی انتخاب شدند و به پرسشنامه های ایمنی هیجانی برونر و همکاران  (۲۰۰۸ )، عزت نفس آیزنک(۱۹۷۲)، و پرسشنامه ۲۶ سوالی کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی(۲۰۰۴) پاسخ دادند. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری spss ۲۶ و smart-pls ۳ انجام شد. یافته­ها: ایمنی هیجانی والدین بر کیفیت زندگی و عزت نفس نوجوانان کم شنوا اثر مستقیم  مثبت و معناداری داشت(۰۱/۰p<). عزت نفس بر کیفیت زندگی نوجوانان کم شنوا دوره متوسطه اول اثر مستقیم مثبت و معناداری داشت(۰۱/۰p<). همچنین اثر غیر مستقیم عزت نفس بر کیفیت زندگی نوجوانان کم شنوا  از طریق ایمنی هیجانی والدین مثبت و معنادار بود(۰۱/۰p<). نتیجه ­گیری: نظر به اینکه نتایج حاصل از پژوهش فعلی مبنی بر تاثیر ایمنی هیجانی والدین بر کیفیت زندگی نوجوان ناشنوا است، بهبود جو روانی خانواده در ارتقاء سلامت روان نوجوانان ناشنوا می تواند به کاهش مشکلات روان شناختی این گروه از نوجوانان منجر شود. این مقاله برگرفته شده از پایان نامه کارشناسی ارشد است.

کلیدواژه ها:

Self-esteem ، Parents' Emotional Safety ، Quality of Life ، Hearing-Impaired Adolescents ، عزت نفس ، ایمنی هیجانی والدین ، کیفیت زندگی ، نوجوانان کم شنوا