ردیابی تلفن همراه ساده از طریق لیست مخاطبین تلفن های همراه هوشمند

این پژوهش به بررسی مکانیزم های ردیابی کاربران خاص دارای تلفن ساده از طریق دسترسی به لیست مخاطبین در سیستم های هوشمند می پردازد. با وجود مزایای ارتباطی فناوری های نوین، آسیب پذیری های آن حریم خصوصی و امنیت ملی را تهدید می کند. در مکانیزم ردیابی، دسترسی به مخاطبین، شبکه ارتباطی جامعی ایجاد می کند که با تلفیق داده های مکانی (GPS/Wi-Fi) و فعالیت کاربر، امکان ساخت پروفایل رفتاری فراهم می شود. تجمیع داده های مخاطبین با رفتار آنلاین، شناسه یکپارچه ای به نام شناسه فراسرویس تولید می شود که حتی کاربران غیرفعال را به کمک آن می توان ردیابی کرد. لیست مخاطبین به عنوان سلول بنیادین شبکه های ارتباطی، اصلی ترین نقطه آسیب پذیر برای ردیابی غیرمجاز است. به عنوان مثال نقشه گوگل با دسترسی به لیست مخاطبین، گراف اجتماعی و پروفایل سایه مخاطبین خاص و غیرکاربر درون لیست تماس را محاسبه کرده و می سازد. سپس یکپارچه سازی با سرویس های گوگل (جی میل، تقویم و ...)، دقت شناسه های فراپلتفرمی را افزایش می دهد. طبق یک تحقیق علمی، ردیابی غیرمستقیم یک شماره تلفن غیرکاربر ذخیره شده در بیش از ۳ دستگاه تلفن هوشمند فعال، با دقت ۷۲% میسر است. حل این بحران نیازمند بازطراحی معماری سیستم ها و تدوین قوانین پیشگیرانه در سطح ملی و بین المللی است. طراحی سیستم عامل های بومی یا حریم محور با معماری دسترسی صفر به مخاطبین، تا ۹۵% نشت داده را کاهش می دهد. آموزش های عمومی و ویژه درباره فریب های دسترسی و الزام به اشتراک گذاری حداقل داده و استفاده از شماره های مجازی می تواند تا حد بسیار زیادی به امنیت داده های تلفن همراه کمک کند.

کلیدواژه ها:

داده های مکانی ، پروفایل رفتاری ، گراف اجتماعی ، پروفایل سایه ، شناسه فراسرویس