تبیین تاب آوری اقامتگاه های بوم گردی در ایران: رویکرد تحلیل کیفی

اقامتگاه های بومگردی، به‎عنوان نمایندگانی از ارزش ها و زیبایی های فرهنگی و طبیعتی هر منطقه، نقش بسیار مهمی در توسعه صنعت گردشگری دارند. این اقامتگاه ها نهتنها به مسافران فرصتی برای استراحت و آرامش ارائه می دهند، بلکه مبنایی برای آشنایی با فرهنگ و سنت های محلی را نیز فراهم می کنند. ازاین‎رو با توجه با ظرفیت های فوق العاده اقامتگاه­های بومگردی در ایران و به‎صورت خاص استان گیلان، نرخ شکست این‎گونه از کسبوکار بسیار بالا بوده که در این پژوهش به‎دنبال تبیین تاب‎آوری اقامتگاه‎های بومگردی است. جامعه پژوهش صاحبان اصلی اقامتگاههای  بومگردی در استان گیلان بودند که تعداد ۱۲ نفر از صاحبان اقامتگاه‎های  بومگردی از طریق روش نمونهگیری غیراحتمالی و مبتنی بر روش گلوله برفی انتخاب شدند.  پژوهش حاضر  از منظر روش کیفی و مبتنی بر رویکرد داده بنیاد بوده است . پس از تایید اعتبار پژوهش، نتایج حاضر نشان داد که مبانی اصلی تاب‎آوری در بومگردی‎ها در ۷ بعد فردی، سرمایه‎ای، ارتباطی، یادگیری، استراتژیک، محیطی و فرهنگی تعریف شده است که عواملی علی شکل‎دهنده این پدیده از دو بستر ناشی از صاحبان کسب‎وکار و ناشی از خود پدیده تعریف گردید که پس از تعریف عوامل زمینه‎ای و تعدیلگر راهبردهای اصلی این پدیده در ۶  قالب محصول، فرآیند، تبلیغات، افراد، مکان و جایگاه‎یابی ارائه شد. از نتایج پژوهش حاضر می‎توان بهعنوان مبانی اساسی در جهت رشد و پایداری اقامتگاه­های  بومگردی در فضای کسب‎وکارهای ایران بهرهبرداری کرد که انتظار میرود متناسب با سطحبندی و اولویتبندی تاب‎آوری برای هر یک از فعالان کسبوکار ارزش آفرین باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، اقامتگاه های بوم گردی ، جوامع محلی ، داده بنیاد