نظارت خدماتی شهرداری تهران بر توانمندسازی و ساماندهی محلات اسکان غیررسمی

سکونتگاه های غیررسمی یکی از چهره های بارز فقر شهری است که در چند دهه اخیر نه تنها در کلان شهرها و شهرهای بزرگ، بلکه در شهرهای میانی و حتی کوچک در حال گسترش اند. بسیاری از مراکز شهری در محاصره مشکلاتی چون افزایش جرم و جنایت و بزهکاری، فساد، رشوه خواری و جرائم سازمان یافته، قاچاق مواد مخدر، فحشا و نظایر آن قرار دارند. در مدل های اخیر توسعه که از سوی سازمان های بین المللی ترویج می شود، برای بهبود کیفیت و قابلیت زندگی شهری و نیل به توسعه پایدار شهری، الگوی حکمروایی مطلوب شهری مطرح می شود که بر مبنای آن سلامت، نظم و امنیت با پیشرفت و رفاه به صورت توامان محقق می شود. و بر توانمندسازی و ساماندهی محلات اسکان غیررسمی تاکید دارند. با توجه به اهمیت موضوع و اسکان بخشی از جمعیت کشور در سکونتگاه های غیررسمی، اسناد و قوانین متعددی از جمله اولین سند ملی توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاه های غیررسمی در سال ۱۳۸۲ و پس از آن اختصاص مفادی در برنامه های پنج ساله ی توسعه چهارم تا ششم به این مهم پرداخته اند. علی رغم تهیه و تصویب برنامه ها و سیاست های مناسب، رشد و گسترش سکونتگاه های غیررسمی همچنان به عنوان چالش مطرح است. موضوع ساماندهی و توانمندسازی اسکان غیررسمی در درجه اول از ضرورت های تاکید شده در قانون اساسی کشور نشات می گیرد. بنابر اصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، مبنی بر ایجاد محیط مساعد رشد فضایل اخلاقی و رفع تبعیضات ناروا و ایجاد امکانات عادلانه برای همه، و اصل سی و یکم؛ یعنی حق داشتن مسکن، متناسب با نیاز هر فرد و خانواده، با اولویت نیازمندترین ها، مسکن را نه تنها یک سرپناه، بلکه تامین کننده امنیت اجتماعی و اقتصادی خانواده، محلی برای گذران اوقات فراغت و و رشد فضایل اخلاقی می داند

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، نظارت ، ساماندهی