ایجاد محیط های یادگیری تعاملی برای تقویت همکاری گروهی در مدارس

همکاری گروهی (Collaborative Learning) یکی از مهم ترین شایستگی های قرن بیست و یکم است که نه تنها برای موفقیت شغلی آینده دانش آموزان ضروری است، بلکه به یادگیری عمیق تر، توسعه مهارت های اجتماعی و تفکر انتقادی منجر می شود. محیط های یادگیری تعاملی (Interactive Learning Environments) به فضاهای آموزشی، ابزارها و رویکردهای پداگوژیکی اطلاق می شود که به صورت هدفمند برای تسهیل تعاملات فعال، گفت وگو و کار گروهی موثر طراحی شده اند. با این حال، اجرای موفق همکاری گروهی در مدارس، به ویژه در کلاس های سنتی، با چالش هایی نظیر مقاومت در برابر کار تیمی، ارزیابی ناعادلانه مشارکت فردی و عدم تناسب فضای فیزیکی کلاس مواجه است. این پژوهش به صورت جامع به تحلیل نقش محوری فضا، فناوری و پداگوژی در ایجاد محیط های تعاملی می پردازد و راهکارهای عملی را برای تقویت همکاری گروهی و رفع چالش های رایج در مدارس ارائه می دهد. هدف نهایی، تبدیل کلاس درس از محلی برای انتقال انفعالی دانش، به یک آزمایشگاه فعال برای حل مسئله مشارکتی است که در آن، دانش آموزان به صورت مستمر مهارت های ارتباطی و کار تیمی را تمرین می کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری تعاملی ، همکاری گروهی (Collaborative Learning) ، شایستگی های قرن ۲۱ ، فضای یادگیری انعطاف پذیر (Flexible Learning Spaces) ، فناوری های تعاملی ، ساخت گرایی اجتماعی ، مدیریت گروه ، تسهیلگری.