رابطه بین خودکارآمدی معلمان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان؛ با میانجی گری رضایت شغلی

هدف از این مقاله بررسی رابطه بین خودکارآمدی معلمان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی با نقش میانجی رضایت شغلی است. این مقاله با استفاده از منابع کتابخانه ای و به روش توصیفی–تحلیلی نگارش یافته است. خودکارآمدی معلمان به عنوان باور آنان نسبت به توانایی های خود در مدیریت کلاس و ارائه محتوای آموزشی، تاثیر مستقیمی بر انگیزه، تعامل و کیفیت یادگیری دانش آموزان دارد. نتایج نشان می دهد که معلمانی مانند خانم حسینی و آقای موسوی که از باورهای قوی خودکارآمدی برخوردارند، نه تنها رفتارهای تدریسی اثربخش تری ارائه می دهند، بلکه با افزایش رضایت شغلی خود، محیط کلاس را به فضایی مثبت و حمایت کننده تبدیل می کنند. این رضایت شغلی، نقش میانجی مهمی در تقویت عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند و نشان می دهد که معلمان با اعتماد به توانایی های خود و احساس رضایت از حرفه، می توانند یادگیری فعال، انگیزش درونی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان را به شکل قابل توجهی افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، عملکرد تحصیلی ، رضایت شغلی ، میانجی گری ، انگیزش دانش آموزان ، مدیریت کلاس ، یادگیری فعال ، کیفیت تدریس